8 november 2018

Column: Lesgeven is een vak apart!

foto: Sophie Terluin

Stel je voor: je auto heeft onderhoud nodig, en dus breng je die naar de garage. Bij het ophalen krijg je te horen dat de reparaties niet door een monteur zijn gedaan, maar door iemand die eigenlijk hovenier is. Ik zou dat geen fijn idee vinden. 

Je zit in het vliegtuig en het welkomstpraatje luidt: ‘Dames en heren welkom aan boord, vanwege een tekort aan piloten wordt u vandaag gevlogen door een voetbalcoach.’ Reken maar dat alle passagiers zich uit de voeten maken en het er niet bij laten zitten. Ieder zijn vak.

Beledigend

Dat geldt niet alleen voor alle bovenstaande voorbeelden, maar zeker ook voor het onderwijs. Het is een vak apart. Niet iets dat zomaar even gedaan kan worden door iemand die er niet voor heeft geleerd en er geen ervaring mee heeft. Ik vind het bovendien nogal beledigend overkomen voor ons, de leerkrachten, dat er een beeld geschetst wordt dat stagiairs, onderwijsassistenten of zelfs ouders onze taak als leerkracht overnemen onder het motto ‘beter iets dan niets’. Als er geen leerkracht is en je hebt het dilemma tussen een groep verdelen over de andere klassen, een onbevoegde voor de klas of een klas naar huis sturen, zou ik zeggen: stuur de klas maar naar huis. Want bij verdelen over andere groepen (die vaak ook al vol zitten) lijden er nog meer kinderen onder.

Maximum aantal

De oplossingen voor het tekort aan leerkrachten zijn eigenlijk alleen maar symptoombestrijding. Lapmiddeltjes. Want met stagiaires, onderwijsassistenten, parttimers die een dag extra willen komen, gepensioneerde leerkrachten die bijspringen, of zelfs gemeenteambtenaren met een ooit behaalde onderwijsbevoegdheid, is het probleem nog steeds niet bij de kern aangepakt. De kern is dat het beroep aantrekkelijker gemaakt moet worden, zodat meer mensen er uit eigen beweging voor kiezen om leerkracht te worden. Wat werkt nou echt het beste tegen werkdruk? Kleine klassen. Dus ik zou zeggen: voer een maximum aantal kinderen per groep in. Maximaal 22 kinderen per leerkracht, waarbij zorgleerlingen dubbel tellen, of voor 3 of 4 – afhankelijk van de zorgintensiteit.

Andere school

Natuurlijk is dit voorstel in veler ogen onuitvoerbaar, want wat doe je dan als er net 23, 24, 25, of 26 kinderen voor een groep zijn? Een extra groep maken? Nee, de ouders naar een andere school verwijzen. In de kinderopvangbranche werkt het zo. Maximaal 11 kinderen tussen 4 en 12 jaar per leidster en vol is vol. Dus als het in de kinderopvang kan, waarom in het onderwijs niet?

Esther Singer is columnist van Schooljournaal en vaste flexmedewerker op een basisschool