14 juni 2018

Kwetsbaar opstellen

Ruben Schipper Fotografie

Nu ik al heel wat jaren vanaf de zijlijn meekijk in het onderwijs als remedial teacher, bijlesjuf en psycholoog zijn mij een aantal dingen opgevallen. Je kunt gelukkig altijd terugvallen op mooie, bestaande theoretische en wetenschappelijke achtergronden van het vak. Intervisie met mede-collega’s waardeer ik dan ook erg.
Maar soms, of eigenlijk vaker dan wenselijk, worden er drogredenen gebruikt voor het verklaren van onzeker handelen. Terwijl er meer dan genoeg materiaal aanwezig is.

Mijn veronderstelling is dat dit vooral een gevolg is van een bepaalde afrekencultuur in het onderwijs. Mensen durven zich hierdoor niet kwetsbaar op te stellen en kijken liever met de handen op de rug toe hoe een collega die wel initiatief toont mogelijk het haasje is.
Gelukkig dat er teamleden en leidinggevenden zijn die zich daar niets van aantrekken en hun handen in het vuur steken voor een leerling. Liever een ‘growth mindset’ dan een ‘fixed mindset’.

Toch moet ook ik bekennen dat het wel duidelijk is waarom er een zekere passiviteit is in onderwijsland. Want deze afrekencultuur is waarschijnlijk weer een gevolg van de Nederlandse onderwijspraktijk die vernieuwing na vernieuwing heeft ondergaan, waarbij telkens het wiel opnieuw is uitgevonden. Met paradoxaal genoeg waarschijnlijk (of hopelijk) nog steeds dezelfde theoretische en wetenschappelijke onderbouwingen.

Door de vele veranderingen is het onderwijs uiteengevallen. Daarom waardeer ik des te meer begeleiders die meedenken en andere technieken
op de bestaande theoretische kaders voorstellen, in plaats vanaf de zijlijn te roepen ‘dat kan niet’ of ‘dat kind kan het niet’.

Vera Koppenrade is psycholoog.