27 december 2018

Column: Kwetsbaar

En daar lig je dan. Al zo’n vier dagen in het donker in je bed: kapot, uitgeput en in de war. Al een tijd lang loop je tegen je eigen kwetsbaarheid aan. Iets waar je geen raad mee weet. Voor jou zijn details belangrijk. Wat een moeite kost het jou allemaal om de wereld om je heen te bevatten.

Ik vind het lastig om je zo te zien. Vooral ook omdat ik weet hoeveel energie het jou kost om hier weer uit te komen. Ondanks de eigen grenzen en tekortkomingen, doet iedereen zijn uiterste best. We botsen vooral met de rigide juridische administratieve regels van dit land. Regels om onszelf te beschermen, maar ook regels die helemaal verkeerd uitpakken. Het laat kwetsbare kinderen die hulp van buiten juist zo hard nodig hebben soms moederziel alleen zitten.

Compassie

In Nederland vallen nu zo’n 6.000 leerlingen buiten het regulier onderwijs. Vrijgesteld van de leerplicht, door psychische problemen. En dan hebben we het niet eens over het verborgen verzuim. Laat Tim Hofman daar ook een documentaire over maken. Dat is broodnodig. Want het is moeilijk opkomen voor kinderen met een beperking die niet altijd even zichtbaar is. Alsof ze expres ander gedrag vertonen. Alsof ze dat voor de lol doen. Nee, ze hebben het er juist moeilijk mee. Zwervend op straat of liggend in bed. Maar nog steeds vinden veel mensen het lastig compassie op te brengen voor deze groeiende groep kinderen en jongvolwassenen met psychische problemen.

Blind

Het helpt dan niet dat het onderwijs geen maatwerk kan bieden. Regels en cijfers zijn dominant. Het maakt scholen blind voor de oplossingen die voor deze kwetsbare groep binnen handbereik zijn. Blind ook voor de positieve ontwikkelingen die buiten het onderwijs in gang worden gezet.

De problemen zijn bekend, de feiten liggen op tafel. Waarom dit pappen en nathouden? Waarom duurt het zo lang tot er echte -, innovatieve – en langetermijn oplossingen worden geboden?

Vera Koppenrade is psycholoog en studiebegeleider en columnist van Schooljournaal